Bu kızı tanıyorum!

Karanlık ve gürültüyle çağlayan bir suydu düşlerinde gördüğü. Ceplerinde bir yangından arta kalmış küller vardı, elini cebine sokup durması bundandı. Yalnız onun gördüğü külün izleri parmaklarına bulaşır ve geçmiş kulağına doğru bir kini fısıldar dururdu. Ansızın gidecek ve saçacaktı külleri ateşten topraklara. Tek derdi buydu.

Asi, köklerini toprağa salmıştı. Yağmur yağar Asi'nin saçları filizlenirdi, omuzlarına düşerdi yıldızlar gibi bukleleri. Yağmurun kokusundan tanırlardı onu. Asi ışıldardı. Gözünü kamaştırırdı insanın. Ve o topraklara öylesine bağlıydı ki kökleri gidemedi, ayrılamadı oradan. Ama kim bilirdi ki, onun ansızın gelecek bir adam için beklediğini. Asi de bilmiyordu ki.

Arabanın rüzgarıyla savrulan saçlarının arasından gelip geçen rüzgar, Demir'in yüzünü buladı o sırada. Gözleri, eski bir tanıdığa bakar gibiydi. Yüreğinden bir ses 'bu kızı tanıyorum' diyordu. Ama kim olduğunu bilmiyordu. Demir, kim olduğunu bilmediği bu kıza, görmeden, işitmeden sevdalanmıştı.

O köprünün üstünde geçmişin hesabını sorarken nehre, bir kızın küçük bir çocuğu kurtarışını izledi durduğu yerden. Sonra tersine akan nehir, hesap sormanın bedelini ödetecekti Demir'e. Adaşı yanına almak, onu kendine katmak istedi Asi'yi. Sularını kattı boğazına, yosunlarını dolandırdı ayaklarına. Oysa hep yaptığı gibi kaderi tersine akıtmaktı niyeti.

Ve kulaklarıma çarptı Asi'nin müziği… davul vurdukça yüreğime geldi gümbürtüsü. Akıttı beni onlara, hem de sormadan bile bana.

Demir, tekerrür eden tarihe doğru atladı düşünmeden.

Nehir, onun duymadığı bir fısıltıyla konuştu. 'Anneni aldım senden.,. Ama bak adaşımı verdim, onu tut ve hiç bırakma' dedi.

Cebindeki küller suya karıştı, kayboldu. Sonra yakaladı, tuttu Demir sımsıkı, korktu gider diye suya, karışır diye toprağa. Aldı onu çıkardı, alkışlar etti ahali.

Nefesini verdi nefesine… ilk, soludukları karıştı birbirine. Asi açtı gözlerini. Demir onu koynundan aldığı nehri gördü gözlerinde. Asi akıttı bakışlarını ona, Demir savruldu oracıkta. Öle öle bir yaşamaktı hayat, Demir bir nefesle buldu aşkı orada.

Giderim sandı… Giden adımlarıydı…

Ve sonra… Çuval dolu bir kamyonetin üstünde gördü onu. Islak değildi bu kez ve bir rüzgar da savurmuyordu saçlarını. Baktı Demir'e… Utangaç ve biraz da mahçuptu ona. 'Teşekkür ederim' diyecekti, diyemedi Asi. Ama duydu ismini. 'Asi' demişlerdi ona.

Arkasından baktı… 'Adı Asi'ymiş' dedi dudağına bulaşan bir tebessümle.

Asi, ondan aldığı nefesin yerine bir şey koymuştu. Işığını… Demir parlıyordu… Meğer Demir, kocaman bir Asisizlikti. Onu Demir yapan şey, yıllardır korkulu düşlerine giren bir nehrin ismini almış kıza vurulmak olacaktı. Ve gözlerinde gördüğü. Tersine akan bir nehir… uçsuz bucaksız uzanan başak tarları… sonsuzluk gibi parlayan gök kubbe. Demir, dünyasını kurmaya başlamıştı gözlerinde.
TUBASİ, Sohbet Köşesi, 15 Eylül 2012

İleti'de kullanılan gifler alıntıdır.Görsellerin üzerinde Egla3Tv yazısı görünüyor ama bunun yapan kişinin imzası olup olmadığını anlaşılmıyor.

Murat Yıldırım Asi için Yunanistan'a gidiyor

Murat Yıldırım, Asi Dizisi için Yunanistan'a gidiyor...

...Murat Yıldırım’ın Ekim ayı sonunda Atina’ya gideceğini öğrendik. Halen gösterilmekte olan Tuba Büyüküstün ile başrolleri paylaştığı Asi dizisi için davet edilen başarılı oyuncu yoğun temposuna rağmen Atina’ya gitmekten büyük memnunluk duyacağını belirtti.

Yurtdışındaki takipçileri tarafından gönderilen hediyeleri vermek üzere sette kendisini  ziyaret eden  dostlarımız tarafından bizzat kendisinden öğrenilmiş bu haberin detaylarına sevgili GÖNÜLCE'nin yazısından ulaşabilirsiniz.

http://sinematelevizyonlifestyle.com/2012/09/yunanistandaki-dizisever-dostlarimizi-heyecanlandiran-habergood-news-for-turkish-serial-lovers-in-greece/

Murat Yıldırım, Giuseppe Sciacca adayı...

Sevgili Murat Yıldırım Asi Dizisi'nde canlandırdığı 'Demir' karakteriyle 

bir kez daha evrensel bir platformda yer alıyor. 

Uluslararası Guiseppe Sciacca  ödüllerinde aday gösterilen oyuncumuz, kendisini ziyaret eden yetkililer tarafından bilgilendirilmiş ve 10 Kasm 2012'de Vatikan'da gerçekleşecek olan törene davet edilmiş.

Konuyla ilgili sosyal medyaya yansıyan yabancı kaynaklı haberlerde, adaylığın ödüle dönüştüğü yönünde yazılara rastlıyoruz. Murat Bey'i ziyarete gelen heyetin, ödüle layık görüldüğü yönünde resmi açıklama yaptığı bilgisine yer veriliyor.

Giuseppe Sciacca Ödülleri, spordan sanata, gönüllü aktivitelerden ekonomiye kadar geniş bir yelpazede 11 dalda ödül veriyor. Murat Yıldırım Sinema & Tiyatro dalında verilecek olan ödüle aday.

eyla mleameyi
eylaemay eilam

"Neleri kaçırdın!" geri dönüşü...

Sığındım bu aralar o güzel limana. Ben de sanki o ailenin bir parçasıyım sofralarda oturup manzaralı yerlerde AsiDemirleyim. Onlarla birlikte kah birinin kah ötekinin yanındayım. Bazen Cemal Ağa’nın hinliklerine kızarken Aslan’ın esprileri ile kahkahalar atıyorum. Geçmişe bakıp sizleri sevgiyle anıyorum. Bu kadro bir gün yine oralarda buluşur mu acaba mesela bir film de Asi-Yıllar Sonra....

İçine gömüldüm yeniden. Not almalıyım sizlerle paylaşmak için o ufak detayları  sonra unutuyorum zira. Ama dün akşam Asi’nin organik tarım ile ilgili Demirle birlikte gittiği Vakıflı ziyaretinde söylenen birkaç cümle dikkatimi çekti. Hemen paylaşmak istedim. Asi’nin en sevdiği şeyin "Toprak" olduğu Demir’in ise ikinci sırada geldiğine ilişkin ifadeler çok hoşuma gitti. Tabi Demir’in ikinci sıraya düşmesi değil ama Asi’nin Toprağı bu kadar sevmesi. Tuba Büyüküstün bir keresinde Asi’yi karakter olarak kendisine çok benzettiğini söylemişti. Ya da ben bir yerlerde okumuştum benzeri bir ifadeyi. Demek ki kızına isim koyacak kadar sevmiş Toprağı o da. Zaten dizide sürekli toprak sevgisi vurgulanıyormuş. Aslında toprağın üreticinin sorunları kısa kısa da olsa bir hayli vurgulanmış. Şimdi daha iyi anlıyorum. Ne hoş. O zamanlar malum aşk sarhoşuyduk hepimiz o nedenle bazı espriler detaylar sonra daha hoş geliyor.
Fırsatınız olursa yeniden izleyin dostlarım Asi'lerimizi. Tahammül etmekte zorlandığım 49-56 yı ise atlamayı düşünüyorum

Yine eski günlerdeyim kulaklarımda bu platformda olan ve olmayan bütün Asi dostlarımın sesi... Balık hafızama rağmen kimi mesaj ve yorumlar sanırım çok iyi kazınmış hafızamda bir yerlere, unutamıyorum. 64'ü seyrederken sevgili Özgünün Mersinden bize yazdıklarını, onlarla birlikte geçen zamanlarını hatırladım. Bazı cümleleri uçuştu zihnimde... Sevgiyle andım, hatta mesaj gönderdim ona.

Neriman hanim ve Fatma muhabbetleri. Aslanın gözlemleri, yorumları, ani çıkışları ve ustalıklı esprileri... Unutulacak gibi değilmiş. Ben aslında çitlenen çekirdekleri, uruk yoğurmaları, hamur açmaları, tuzlu poğaçaları o kadar çok şeyi sevgiyle hatırlıyorum ki. Şimdiki dizilerde çok yavanlık hakim. Dizinin ana konusu dışında neredeyse başka bir an yaşanmıyor.
Asi'nin kurgusundaki bu zenginlikler, senaryodaki ince espriler, usta tiyatrocularımızın başarılı performansları (Cemal Ağa’nın mırıl mırıl hırıl hırıl) kendi kendine konuşmaları. Neriman Hanım’ın sağa sola aşağı yukarı anlamlı esprili coşkulu bakışları, İhsan Bey’in bırakın Süheyla Hanım’ı beni bile etkileyen cümleleri, Fatma Hanım’ın bugün bile Kozcuoğlu çiftliğine gitsem merdivenin hemen altındaki mutfağında lor peyniri yaparken bulacakmışım hissi veren oyunculuğu unutulacak gibi değilmiş.

“Neleri kaçırdın” geri dönüşüydü Asi’ye benimki bu kez. Her  seferinde kendime yeni bir bahane bulacağımdan hiç kuşkum yok ama Kozcuoğlu Çiftliği’nin girmediğim odası eğilerek bakmadığım bir kapı arkası ya da yatak altı kalmadı yine. Asi ve Defne’nin odasından ilk kapıdan çıktıktan sonra solda bir lavabo var galiba). Çiftliğin her bir terasından balkonundan ve ya da pencerelerinden sarkan biri görürseniz o benim. Bilmek istiyorum Asi’nin gizli yeri nereye tekabül ediyor, güney mi kuzey mi? Hacının ceviz ağaçları nerede?  Hani sağda 3-4 ağaçlı o tarlaların arasındaki buluşma patikası vardı ya o galiba çiftliğin tam kuzey doğusunda oluyor?  Binlerce soru ileriki seyirlerde çözümlenmeyi bekleyen.
2009 sonunda Hatay ziyaretimde daha çok yer keşfetmeliymişim diye hayıflandım.

Detayların birçoğunun Asiforumdaki dikkatli arkadaşlarım sayesinde farkındaydım. AsiDemir birlikteliğinin muhteşemliği üzerine destanlar yazıldı birbirlerinin gözlerinde geçirdikleri zamanlardan ellerin yüzlerdeki dansına kadar. Bu kez kendi kendime konuşurken, birlikte onların profillerinin arka planda deniz ve  güneş varken de muhteşem olduğunun hakkını verdim.  Aşk romanlarında “aşkın resmi “ olarak kullanılmasını şiddetle öneririm yeni yazarlara...
İşte öyle dostlarım her şeyin geçicileştiği kalıcı şeylerin makbul olmadığı görüntüsünün yaygın olduğu bir dönemde Asi  benim gönlümde kendisini sabitlemeyi başarmış.
Sevgiyle…
serapSu
(28 Ağustos - 9 Eylül 2012 tarihleri arasında Sohbet Köşesi paylaşımlarından derlenmiştir)

imza ve avatar HASIBE 'den alıntılanmıştır

Meğer Asi bizi bırakmıyormuş

Meğer Asi bizi bırakmıyormuş. Biz tersini bilirdik oysa.
Cumartesi günü Beytepe yerleşkesindeydik. Ağaçların içinde. Havuzdan büyük bir gölcükteki nilüferlerin resimlerini çekip, kurbağaları ürperterek gezintideydik. Gölcüğün kenarları iri taşlarla sınırlanmış. Aylardan Eylül. İlk günü olsa da.
O iri taşların arasında bir kaç sap demet halinde çıkan ve turuncudan yavruağzına rengi olan ufak boy gelincikleri görünce durakaldım. Hemen resimlerini çektim. İlkbaharın çiçeği, sonbaharın başında karşımdaydı.

Durakalmamın ilk nedeni bir başka görüntüydü. Kütüphanenin görüntüsüydü. Kütüphanenin dış duvarları mozaik ile kaplıydı. En açık seçik, ağaç dallarınca örtülmemiş olanı Hatay Müzesi'ndeki Çingene Kız  idi. Yan duvardaki  Poseydon da görülüyordu ama elma ağacı onu biraz kapatmıştı. Bir diğer mozaik iyice örtülmüştü.

Tabii onların da fotoğrafını görür görmez çekmiştim. Ben yazmazsam fotoğraf çekiyorum.

Kurbağa sesleri arasında aklıma şu geldi.
"Aslında biz Asi'yi bırakmıyor değiliz. Asi bizi bırakmıyor."

Ta neredeki bir kütüphanede  en kültürel öge ile karşıma çıkıyor. Ufacık  bir üstü yemyeşil yosunlu gölcükte, nilüfer yaprakları üzerinde kurbağalar güneşlenirken gözüme gölcüğe kenar oluşturan iri taş parçaları arasında bu mevsimde biten bir gelincik çarpıyor.

Hep yazmıştım diye yazarım ya... Hep yazmıştım... Ben o diziyi çiftlik hayatı, aile bağları, tarım, bağ bahçe, ekinler, doğa, kültür, katıksız ve katkısız sevgi, giysiler, kuzular, kırlar, sanki bizim evde esermiş gibi hissettiren dağ esintisi için seyretmiştim. Çiftliğin temeli, tarlanın temeli, kırın, bağın, otlakların esası Topraktı.  Toprak sevgisi bize bir dizi hediye etti. O dizi bize ASİ'ye'yi ve dizinin tüm içeriğini hediye etti. Dizide sevgisi ağır basan içinde demir madeni de olan toprak, adını ASİ'ye'nin ikizlerinden birine hediye etti.

O gelincik ve kütüphane duvarındaki mozaiklerini de ben, Asisever arkadaşlarıma hediye etsem..

Acemi Demirci, Sohbet Köşesi, 03.09.2012

ÖZLEM / 10.10.2009

Büyüsek de limanlara ihtiyacımız var

Büyüsek de insanız. Büyüsek de limanlara ihtiyacımız var. Dertlendirmek için değil. Üzüntülere boğulduğumuz anlarda aklıselim kalabilmek için.

En sakin limandayım şu an. O limanın beyaz köpüklü arı sularında her kızgınlık, öfke, kin, garez yıkanır. Asi sularının döküldüğü bir limandayım. Ters akan bir nehrin beslediği sularda.

Saf sevginin dalgalarıyla yıkanan limandayım.  Güdülegelmiş kızgınlıkların, hünerli simyacılar elinde bakırdan altına dönüşüp, sevgi halini aldığı  harçtan yapılmış limandayım.

Limanın adı ASİ. Güya Asi. O, sevgisizliğe Asi... Kin güdülmesine Asi… Gözyaşı dökülmesine Asi. Üzüntüye boğmaya Asi. Sevgilerin önünde eğilmemeye Asi… Bir şehrin çirkinleştirilmesine Asi... Ama şehri mimari harikası yapmaya  değil. Yeşilsizliğe Asi. Kültür yoksunluğuna yani yemeğin, giysinin, ev döşemesinin, kap kacağın bile aslının, aslında kalmışlığına taraf olduğundan, kültür yozlaşmasına Asi.
Büyüsek de bir sine var hepimizde, bir derin iç. O iç neler içermez ki. Bazen bir dizinin peşine düşer. Diziler dizilir sonra o dizinin peşi sıra.  Eğer dizilerin bir kan grubu olsaydı, tümümüzün kan gurubu 0 RH ASİ olurdu.

Portakal bahçelerinin ferahlığını, çayırlarda meleşen kuzuları sadece bir kez izledim; bir kez daha seyretme imkanım olmadı. Ne indirebilecek vaktim oldu bölümleri ne bir daha seyredebilecek fırsatım oldu.

Nasıl bir,  bir kerelik izlemeyse o bir  kez izleme, koyu kavramlarla sindi kaldı etrafıma.
Hatay ‘ın defne kokulu peyniri defne kokuluydu ; ama aslında Asi kokuyordu. O koku bana arkadaşlarımı tek tek hatırlattı.

Şimdi, görmemiş olsak da, tanışmamış olsak da her biri bir yerde; ayrı iklimde; kimi gündeyken kimi gecede  bunca asisever dost edinmişken onları hatırlamamak, ASİ’yi unutmak anlamında olur sanırım. Asisever tüm arkadaşları en son ne zaman hatırladığımı hatırlayamıyorum; ama defne kokulu peynir yerken eşime “Şimdi asiseverler de burada olsaydı da defne kökü özlü Hatay peyniri yanına dilimlediğim ve üzerine fesleğen yaprakları koyduğum peynir, çilek reçeli, birkaç tür hamur işiyle burada ağırlasaydık ve Kozcuoğlu derler bir çiftliği ivik ivik didiklercesine konuşuyor olsaydık” dedim.

O sırada çıkan rüzgar bilmem bu lafları size de ulaştırdı mı?

Acemi Demirci, Sohbet Köşesi, 24.08.2012

BEGUM

Ramazan Bayramı

Yunan TV dergileri Asi'yi sevdi...

Haziran 2012'de, Asi Dizisi  Yunanistan'da başladığından beri, ülkenin TV magazin dergilerinde görmeye devam ettiğimiz Asi Dizisi  ile ilgili haber ve görseller bizleri çok mutlu ediyor. 'Yunan basınındaki Asi haberlerini toparlayıp sayfalarımıza almaya yetişilmiyor'  söylememiz şımarıklıktan çok yüreklerimizi uçuran 'gurur'u taşıyor. Çok mutluyuz bütün bu görsellere rast gelmekten ve Asi dostlarımıza da getirebilmekten.

Sevgili usayken'in bulduğu iki görsel... Ağustos sayıları...

Tomris Giritlioğlu - Cevdet Mercan

Sevgili Cevdet Mercan'ın ellerinde bir kez daha bir Tomris Giritlioğlu projesi görüyoruz... 'Kayıp Şehir'

Projeyle ilgili daha detaylı bilgiye ve set ziyareti resimlerine sinimatelevizyonlifestyle.com'un haberinden ulaşabilirsiniz.
http://sinematelevizyonlifestyle.com/?p=29709

Asi Matematiği

Formülü çok kolay. Üstelik ezbere bilmeyen de kalmadı gibi.Ne karekökü var ne bölümü. Toplam ve çarpımı var tek bu matematiğin.

Alt alta yazdık kenarı defne dallarıyla süslenmiş sayfamızda Hatay Ovası’ndaki çiftliğin her şeyini. Taş evinden, ahırındaki atlarından, ağılındaki kuzularından, bahçesinde yemlenen tavuklara kadar.

Terasının esintisinden, bahçenin kıpırdayan yapraklardan, evin etrafındaki taş duvarlara dek.
Kızların çiçekli elbiselerini, ASİ’ye’nin tiril tiril pamuklu kumaştan giysilerini, Defne’nin önü baskı düğmeli gömleklerini.

ASİ’ye’nin çamurlu çizmeklerini; ASİ’ye’nin sabundan çıkma altın kolyesini; ASİ’ye’nin tarağını; ASİ’ye’nin avucundaki deniz kabuğunu.

Mutfak başla bir matematikti. Toplama eklediğimiz bir kokluydu. Hatay sofrasını kurduk orada. Künefenin hasının kömür ateşinde piştiğini bir kez de tescilledik Kozcuoğlu çiftliği mutfağında.
Sahanın bakırında pişti yemekler. Kahvenin bakır cezvede yapılanı höpürdetti Cemal Ağa.  Sonunda mutfak küskünü Defne, Hatay yemeklerini yapar bile oldu. Kitabını bile yazdı üstelik.

Kazmasız küreksiz ASİ matematiği olmaz. Traktörsüz, çapasız, belsiz, su motorsuz. Yağmur yağdığı da oldu tarlaların üstüne. Kurak geçen yazlar da oldu. Ürün kavruldu kimileyin. Kimileyin de yüzler yağmur duası sonrası güldü.

Aşk, çarpanıydı bu matematiğin. Düşmanlıklara çarptı önce, tokat gibi. Sonra sevgileri birbiriyle çarptı. Çığ oldu ters akan sevdalar, sevgiler. Büyüdü.

Hep dilimizdeydi bunlar. Hep aklımızda, içimizde. Bir şey var ki hiç yazmadık onu burada, anmadık. Dizide de duymadık, belki ondandır bahsetmeyişimiz.

Kuzulu koyunlar vardı ağıllarda, kırlarda. Koyun olur da süt olmaz mı?  Süt olur da peynir olmaz mı? Peynirin defnelisi vardı Hatay’da. Daha dün aldım Ankara’daki Hatay ürünleri satan yerlerden birinden.
Bir kilo peynirin  içine defne ağacı kökünden iki damla eklerlermiş. Koku vermesi için. Hem de ne koku vermiş o öz peynire. Defne kokulu Hatay peynirini yerken, ASİ’ye’nin koyunları geçiyor insanın gözü önünden. Kırlar geçiyor, çiçekler, bezeniyor, kuş sesleri geliyor kulağa. Defne sabunu geliyor akla hemen. Sabun şenlikleri dolanıyor  zihinde. Birinin içinde bir altın olan sabun şenlikleri canlanıveriyor göz önünde. Sonra dipsiz, bitimsiz, unutulmayacak bir öykü başlıyor akmaya. Asi Nehri şırıltısında; Asi müziği notalarıyla.

Acemi Demirci, Sohbet Köşesi, 13.08.2012

bentalworood / 28.01.12